Τα δακτυλικα αποτυπωματα στισ ταυτοτητες

Στις 21 Μαρτίου 2024, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης εξέδωσε την απόφασή του στην υπόθεση C-61/22, Landeshauptstadt Wiesbaden, κηρύσσοντας τον Κανονισμό 2019/1157 για την ενίσχυση της ασφάλειας των ταυτότητων των πολιτών της Ένωσης και των έγγραφων διαμονής των πολιτών της Ένωσης και των μελών των οικογενειών τους που ασκούν το δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας, ως άκυρο. Η υπόθεση είχε παραπεμφθεί στο Δικαστήριο από γερμανικό διοικητικό δικαστήριο, ανταποκρινόμενο σε αίτημα πολίτη που ζήτησε να του εκδοθεί δελτίο ταυτότητας χωρίς να συλλέγονται δακτυλικά αποτυπώματα αντίθετα προς τις απαιτήσεις του άρθρου 3(5) του Κανονισμού 2019/1157.

Το διοικητικό δικαστήριο αμφισβήτησε την εγκυρότητα του Κανονισμού για τρεις λόγους: (i) είχε υιοθετηθεί με εσφαλμένη νομική βάση, (ii) παραβίαζε το άρθρο 35(10) του Γενικού Κανονισμού για την Προστασία Δεδομένων (GDPR) και (iii) ήταν αντίθετος προς τα άρθρα 7 και 8 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το ΔΕΕ απέρριψε δύο από τους τρεις λόγους. Σχετικά με την υποτιθέμενη παραβίαση του GDPR, σημείωσε ότι ο νομοθέτης της ΕΕ δεν δεσμευόταν από τον GDPR κατά την υιοθέτηση του Κανονισμού 2019/1157. Όσον αφορά την υποτιθέμενη παραβίαση των άρθρων 7 και 8 του Χάρτη, το ΔΕΕ θεώρησε ότι η υποχρέωση συμπερίληψης δύο δακτυλικών αποτυπωμάτων στα δελτία ταυτότητας περιορίζει το δικαίωμα στον ιδιωτικό βίο και το δικαίωμα στην προστασία των προσωπικών δεδομένων, όπως ορίζονται στα εν λόγω άρθρα του Χάρτη. Ωστόσο, το Δικαστήριο βρήκε αυτόν τον περιορισμό δικαιολογημένο, καθώς ο νομοθέτης της ΕΕ συμμορφώθηκε με την αρχή της νομιμότητας κατά την υιοθέτηση του άρθρου 5(3) του Κανονισμού 2019/1157, δεν προσ’έβαλε την ουσία των θεμελιωδών δικαιωμάτων και τήρησε την αρχή της αναλογικότητας.

Παρά την επιβεβαίωση της ουσιαστικής συμμόρφωσης με το δίκαιο της ΕΕ, το ΔΕΕ αποφάνθηκε ότι ο Κανονισμός 2019/1157 υιοθετήθηκε με εσφαλμένη νομική βάση. Κατέληξε ότι η σωστή νομική βάση θα έπρεπε να ήταν το άρθρο 77(3) της Συνθήκης για την Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αντί για το άρθρο 21(2) ΣΛΕ που χρησιμοποίησε ο νομοθέτης της ΕΕ.